De oude geneeskunst van Reiki werd in het begin van de 19^e eeuw door Dr. Mikao Usui herontdekt.

Het traditionele verhaal gaat als volgt:

Mikao Usui was hoofd van een christelijke universiteit in Kyoto, Japan. Op een dag vroegen enkele van zijn leerlingen hem waarom ze niets gehoord hadden over de geneesmethode die Jezus Christus had gebruikt had voor zijn genezingen. Aangezien hij geen antwoord had op deze vraag, besloot hij ontslag te nemen en het Christendom te bestuderen tot hij een antwoord op deze vraag had gevonden.

Zijn zoektocht bracht hem naar Amerika, waar hij aan de Universiteit van Chicago studeerde en promoveerde tot Doctor in de Theologie. (Dit wordt na nader onderzoek bestreden. Vermoed wordt dat dit verhaal in de wereld gebracht is om in Amerika de Reiki gemakkelijker voet aan de grond te doen krijgen) Hij vond echter niet wat hij zocht in de Christelijke geschriften en dus zocht hij verder.

Hij reisde naar Noord-India en bestudeerde daar de heilige teksten. Inmiddels had Dr. Mikao Usui ontdekt dat van Boeddha ook wonderbaarlijke genezingen bekend waren. Misschien zou hij een antwoord vinden bij het Boeddhisme.Dr. Usui bezocht veel Boeddhistische klooosters. Hij was geïnteresseerd in lichamelijk genezen maar hij kreeg op zijn vragen steeds hetzelfde antwoord: “Het is de geest die genezen moet worden. Het lichaam is van ondergeschikt belang.”

Na verloop van tijd kwam hij in een Zen-klooster. Hij werd daar aangemoedigd door te gaan met zijn onderzoek door de oude abt, die een goede vriend van hem werd. De abt was het met hem eens dat het mogelijk moest zijn om het menselijk lichaam te genezen zoals eens Jezus en Boeddha dat hadden gedaan. Hij stelde: “Wat in het verleden mogelijk is geweest, kan ook nu  verwezenlijkt worden”. Dr. Usui besloot om voorlopig in dit klooster te blijven en begon aan een lange studie van de Boeddhistische geschriften en Soetra’s. (Soetra’s zijn kernachtige spreuken die bepaalde hogere waarheden en vermogens omvatten en die bij een bepaald gebruik afstemming geven op de Universele levensenergie, waardoor deze wijsheden en vermogens tot verwezenlijking kunnen komen). Na langdurig zoeken vond dr. Usui wat hij zocht. In de geschriften van Boeddha ontdekte hij enige formules en symbolen en de beschrijvingen hoe Boeddha zijn genezingen tot stand bracht. Hij had eindelijk de kennis herontdekt! Maar helaas, het lukte hem niet de genezingen uit te voeren.

Hij besprak zijn probleem met zijn vriend, de oude abt. Deze adviseerde hem om naar de heilige berg de Kuriyama te gaan om daar 21 dagen te mediteren en te vasten om zo in contact te komen met het niveau van de symbolen en de kracht om te genezen te ontvangen. Dr. Usui ging de volgende dag op weg en beklom de berg Kuriyama. Hij legde 21 steentjes voor zich en schoof elke dag een steentje weg. Er gebeurde niets en hij voelde zijn krachten afnemen.

Op de 21^e dag werd hij zich plots bewust van een stralend, pulserend licht dat vanuit de hemel heel snel naar hem toekwam. Het werd steeds groter…. Dr. Usui werd bang en wilde opstaan en wegrennnen. Toen drong het tot hem door dat dit een teken moest zijn. Het licht trof hem in het midden van het voorhoofd. Als in luchtbellen zag hij de symbolen die hij tijdens zijn studie had ontdekt: de sleutel tot genezen, zoals Jezus en Boeddha dit hadden gedaan. Het voelde alsof de symbolen in zijn geheugen brandden. Toen dr. Usui uit zijn trance bijkwam, voelde hij zich niet langer uitgeput. Hij was verbaasd dat hij nu over zoveel kracht beschikte en zich verjongd voelde. Dit was het eerste “wonder” van die ochtend.

Hij rende de berg af om zijn oude vriend, de abt, zijn ervaringen te vertellen. In zijn haast struikelde hij en stootte zijn grote teen tegen een steen. Instinctief bukte hij en pakte zijn teen. Tot zijn verbazing stopte het bloeden en de pijn verdween snel. Dat was het tweede “wonder”. Omdat hij hongerig was ging hij een herberg binnen en bestelde een stevig ontbijt. De waard waarschuwde hem om na 21 dagen vasten niet te veel te eten.  Hij at echter de hele maaltijd  zonder negatief gevolg; het derde “wonder”! De kleindochter van de waard had al dagen erge kiespijn. Met haar toestemming legde Dr. Usui zijn handen op haar gezicht en na een paar minuten begon de zwelling te slinken. Zij voelde zich een stuk beter. Dat was dus het vierde “wonder” van die dag.

Dr. Usui keerde terug naar het klooster waar de abt op sterven lag. Hij spoedde zich naar het ziekbed van zijn vriend en legde zijn handen op zijn buik. Deze sloeg na enige tijd zijn ogen op. Het vijfde “wonder”. Dr. Usui vertelde hem wat hem was overkomen die dag. Zoveel wonderen op één dag! “Ik geloof dat God mij een prachtig geschenk heeft gegeven” sprak dr. Usui. De volgende dag stond de totaal genezen abt totaal genezen op en riep monter uit dat hij aan het werk moest. Zij noemden de kracht van dr. Usui “Reiki”en overlegden wat dr. Usui er mee zou gaan doen. Dr. Usui besloot in de bedelaarswijk van Kyoto te gaan werken om de mensen die daar woonden te “genezen”en hun leven dragelijk te maken.

Hij verbleef ongeveer zeven jaar in de sloppen van Kyoto en behandelde vele zieken. Zieken en zwakken stuurde hij na hun genezing als sterke mensen erop uit om werk te vinden. Maar na verloop van tijd zag hij deze mensen terug. Op zijn vraag waarom zij geen nieuw leven begonnen waren, antwoordden zij dat het werken hun moeilijk viel en dat zij liever bedelaars bleven. Dr. Usui was diep geschokt. Hij realiseerde zich dat hij iets over het hoofd had gezien. Hij had aandacht besteed aan de symptonen van de mensen, maar hij had hen niet geleerd waardering te hebben voor hun lichaam en het leven; hij had hen niet geleerd om dankbaar te zijn. Hij zag in dat hij door Reiki willekeurig weg te geven, hij juist hun bedelaarsinstelling had versterkt. Hij begreep nu dat het belangrijk was om energie uit te wisselen. Mensen moesten iets teruggeven voor wat zij ontvingen, want anders had het leven geen waarde. In de volgende dagen stelde hij de “Reiki beginselen” op, die je later in dit boekwerk vindt.

Kort daarna verliet Dr. Usui de sloppen van Kyoto. In deze periode begreep hij het doel van de symbolen die hij in zijn visioen had gezien. Hij gebruikte nu de symbolen om mensen op de juiste goflengte af te stemmen, zodat ze de verantwoordelijkheid voor hun eigen welzijn zouden kunnen dragen. Door hen te helpen bij het versterken van hun energie, kon hij hen een grotere stap laten zetten naar hun eigen Masterschap. Hij begon anderen tot leraar op te leiden, jonge mannen die hem op zijn reizen konden vergezellen. Kort voor zijn dood droeg dr. Usui de verantwoordelijkheid over aan een van zijn meest toegewijde leraren. Hij vroeg Dr. Chujiro Hayashi, een gepensioneerd marine officier, om de traditie van Reiki verder naar buiten te brengen. Volgens Japanse bronnen leefde dr. Usui van 1865 tot 1926.

Dr. Hayashi was een heel andere man. Hij zag het belang om structuur te brengen in de verspreiding van Reiki. Om mensen te behandelen en om hen de Reiki beginselen bij te brengen, stichtte hij twee klinieken. Een in Kyoto en een andere in Tokyo. Deze klinieken werden druk bezocht. Dr. Hayashi ontdekte dat de Reiki energie vanzelf naar de plaats stroomt waar dat nodig is en zo de oorzaak en het gevolg oplost. Reiki vult het tekort aan levensenergie aan en laat het lichaam in zijn geheel herstellen. Maar dr. Hayashi stelde ook vast dat men alleen met een positieve manier van denken en leven, blijvend kon genezen. Hij benadrukte het belang van de inachtneming van de Reiki beginselen.

Op een dag in 1935 werd door een medewerker van een naburig ziekenhuis, een jonge vrouw uit Hawaï, van Japanse afkomst, de kliniek in Tokyo binnengebracht. Deze vrouw, Haway Takata, was naar Japan gekomen om zich te laten opereren aan een tumor. Aangezien zij ook hartpatiënte was, kon de operatie echter onmogelijk worden uitgevoerd. Mevrouw Takata werd iedere dag met Reiki behandeld. Na enige tijd verdwenen de hartproblemen en ook genas zij van de tumor. Mevrouw Takata was zo onder de indruk van Reiki dat zij besloot om zelf de techniek te leren. Toen zij erom vroeg werd het haar geweigerd. Reiki was een exclusieve mannenaangelegenheid. Er was geen plaats voor vrouwen. Mevrouw Takata legde zich hier niet bij neer; zij was vastbesloten en ging nogmaals naar dr. Hayashi. Zij vertelde hem van haar gevoelens over Reiki. Haar vastberadenheid leverde uiteindelijk resultaat; zij werd tenslotte opgeleid in de technieken die bij de eerste en tweede graad van Reiki horen. Zij keerde terug naar Hawaï en opende daar een praktijk. Tijdens een bezoek van Dr. Hayashi aan Hawaï in 1938, werd zij Reiki Master.

Na enige tijd had mevrouw Takata een intense droom. Die droom vertelde haar dat ze naar Japan moest gaan om dr. Hayashi op te zoeken. Daar aangekomen, vertelde dr. Hayashi haar dat er een oorlog op komst was en wat haar taak zou zijn. Hij vertelde haar war zij heen moest gaan als Japabs-Amerikaanse, om niet in moeilijkheden te geraken. Zij moest veilig zijn om het “Usui System of Natural Healing” niet verloren te laten gaan. Op een dag in 1941, verliet dr. Hayashi, gekleed in een ceremonieel gewaad, bij zijn volle bewustzijn en te midden van zijn familie en vrienden, zijn lichaam.

Mevrouw Takata keerde terug naar Hawaï als zijn opvolgster. Zij was Reiki grootmeesteres in het Usui System of Naturai Healing. Tijdens de tweede wereldoorlog kwamen alle andere Reiki Masters in Japan om het leven.

Mevrouw wijdde haar hele leven aan Reiki. Zij onderwees en genas veel mensen. Maar ook voor haar kwam de dag dat zij haar kennis moest doorgeven. Pas in de jaren ’70 begon zij anderen tot Master op te leiden. Mevrouw Takata hoopte dat haar kleindochter, Phyllis Lei Furomoto, die als jong meisje de Reiki eerste graad-inwijding ontving en op 17-jarige leeftijd haar tweede graad-inwijding, haar opvolgster zou worden. Maar Phyllis ging naar de universiteit en gaf de voorkeur aan een maatschappelijke carriere. Mevrouw Takata gaf Phyllis op 30-jarige leeftijd de Master inwijding, hoewel Phyllis zelf nog geen idee had of zij haar grootmoeder wilde opvolgen. Uiteindelijk vergezelde zij mevr. Takata op haar reizen om de Reiki bekendheid te geven. Tijdens één van die reizen werd mevr. Takata ernstig ziek en moest haar kleindochter de rest van de tour voltooien en mede daardoor werd haar duidelijk dat zij haar grootmoeder zou opvolgen in de Reiki-lijn.

Mevrouw Takata overleed op 11 december 1980. Zij had 22 Reiki Masters opgeleid in de U.S.A. en in Canada. Ruim een half jaar na haar dood, benoemden de 21 door mevr. Takata ingewijde Reiki Masters, Phyllis tot haar opvolgster als Reiki-Grootmeesteres. Er zijn momenteel al honderden Reiki Masters, die over de hele wereld Reiki onderwijzen.